Ελάτε τώρα...μή σοκάρεστε...αφού όλοι κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου...και αυτό είναι ΑΔΙΚΟ για αυτούς τους ανθρώπους που πεθαίνουν γύρω μας και παραδίπλα μας...

Αυτό το παιδί δεν ήθελε «συνείδηση».  Η συνείδηση ίσως να προκαλούσε τύψεις σε μερικούς λίγο πριν κατεβάσουν μια μεγάλη μπουκιά από το ζουμερό τους μπιφτέκι.

Ίσως.

Ίσως πάλι να έκανε κάποιον άλλον να κραυγάσει με αγανάκτηση «σε τι κόσμο ζούμε!» την ώρα που θα άδειαζε τα μισοφαγωμένα πιάτα της οικογένειας στα σκουπίδια.

Η συνείδηση όμως δεν θα του έβρισκε φαγητό.

Αυτό το παιδί ήθελε δράση τώρα.

Ήθελε πράξεις χτες.

Αυτό το παιδί, δεν μας χρέωσε έλλειψη ενημέρωσης με την τελευταία του πνοή. Τι να μάθουμε περισσότερο πιά; Γιατί πεινάει; Αυτό μας ενδιαφέρει; Μια ακόμα ανάλυση;

Πόσα πτώματα παιδιών θα πάρει ως να γίνει κάτι;

Το κάτι αυτό πρέπει να το κάνουν όσοι έχουν τη δύναμη.

Οικονομική κύρια και πολιτική μετά.

Αυτό το παιδί δεν ήθελε ευαισθητοποίηση.

Να ζήσει ήθελε.

Μήπως να βάζουμε το χεράκι στην τσέπη πού και πού?