<><>
 +
Μπορεί ανοίγοντας τη σελίδα σου στο facebook ή όποιο άλλο site κοινωνικής δικτύωσης να βλέπεις τον αριθμό των «φίλων» σου να αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Μπορεί κάθε τόσο να λαμβάνεις προσκλήσεις για να παρευρεθείς σε διάφορες εκδηλώσεις και σ’ αυτές να γνωρίζεις άλλα άτομα.
Παρ΄όλα αυτά, όμως, τις περισσότερες στιγμές μένεις πάλι μόνος, νιώθοντας πως δεν έχεις κανέναν φίλο να μοιραστείς μαζί του ό, τι σε βασανίζει, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι απλά μέρος ενός συνόλου. Έτσι φτάνουμε στο γεγονός ο απλός «γνωστός» να έχει την ίδια αξία με το «φίλο», με αποτέλεσμα η έννοια του τελευταίου όρου να έχει παρερμηνευθεί τελείως.
Πολλές φορές έχω βρεθεί σε συζητήσεις όπου οι περισσότεροι κοκορεύονται για τις γνωριμίες τους. «Πήγα τις προάλλες στα εγκαίνια του τάδε ρεστοράν, γνώρισα τον υπεύθυνο, κολλήσαμε αμέσως και γίναμε φίλοι. Ό, τι χάρη του ζητήσω, είναι στη διάθεσή μου.» Άντε τώρα να εξηγήσεις πως προκειμένου να του φέρει πελάτες στο μαγαζί, ο υπεύθυνος είναι ικανός να του κάνει και αέρα την ώρα που απολαμβάνει το φαγητό ή το ποτό του. Με λίγα λόγια, ο υπεύθυνος είναι οπαδός του «δούναι και λαβείν» και θα ρίξει μαύρη πέτρα αν κάποιες από τις καινούριες του φιλίες αποδειχθούν κατώτερες των προσδοκιών του. Επίσης είναι άξια προσοχής η ευφορία που νιώθουν ορισμένοι όταν κατακλύζονται από προσκλήσεις σε πάρτυ, συγκεντρώσεις, συναυλίες. Ελλείψει αυτοπεποίθησης, πασχίζουν να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί και τρέχουν από event σε event. Για να μην αναφερθώ στις επικείμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ξαφνικά άνθρωποι που είχες να τους δεις κάτι χρόνια, βρίσκουν το τηλέφωνό σου και σου μιλάνε σα να μην πέρασε ποτέ αυτό το διάστημα επικοινωνιακής αδράνειας. Επικαλούνται τις «παλιές καλές εποχές», τότε που κάνατε κοπάνες από το σχολείο ή πίνατε καφέδες στο κυλικείο της Σχολής και σε καλούν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, ενώ μάλιστα υπόσχονται να σου πραγματοποιήσουν όποια επιθυμία, λες κι είναι το τζίνι του λυχναριού. Ας μην είχαν την ανάγκη του…. σταυρού σου και θα σού ’λεγα αν θα προσπαθούσαν καν να επανακτήσουν την επαφή μαζί σου! Πάμε τώρα σε μία άλλη κατηγορία: εκείνη που ναι μεν έχεις λίγους καλούς φίλους, με τους οποίους, όμως βρίσκεσαι μόνο σε χαρές και πανηγύρια. Μιλάτε μεν αραιά και πού στο τηλέφωνο (αυτό εν μέρει δικαιολογείται, λόγω των τρελών ρυθμών της ζωής του σήμερα), αλλά βρίσκεστε σε γιορτές, γάμους, βαφτίσεις, άντε και σε κανένα Χριστουγεννιάτικο πάρτυ. Ναι μεν χαίρεσαι που τους βλέπεις ξανά, αλλά πάλι νιώθεις πως κάτι λείπει. Και θα σου πω αμέσως τι είναι αυτό, θέτοντας την εξής ερώτηση: πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες έναν φίλο σου τηλέφωνο για να του πεις πως κάτι σε απασχολεί; Πότε ένιωσες τελευταία την ανάγκη να βρεθείς με κάποιον όχι για να καλαμπουρίσεις, αλλά για να μοιραστείς μαζί του ένα βάρος; Εντάξει, το να βγεις ή να μιλήσεις με έναν φίλο σου και να κάνεις πλάκα σίγουρα προσφέρει μια κάποια ανακούφιση. Είναι, όμως, παροδικό. Στο τέλος της συνάντησης, καταλήγεις να γυρίσεις σπίτι, το όποιο βάρος κουβαλάς συνεχίζει να σου πλακώνει το στήθος, νιώθοντας πάλι πως είσαι μόνος, αφού το χέρι βοηθείας που κατά βάθος αποζητάς σου προσέφερε μόνο μερικά σφηνάκια… Έχουμε φτάσει σε μία εποχή όπου η φιλία μπλέκεται με την ικανότητα του καθενός στις δημόσιες σχέσεις ώστε να γίνουμε κοινωνικά αρεστοί. Ακόμη, εξαιτίας των αποπνικτικών συνθηκών της καθημερινότητας, έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε πως μπορούμε να βλέπουμε αγαπημένα μας πρόσωπα μόνο σε γλέντια. Έχουμε ξεχάσει πώς είναι η αίσθηση του να έχεις έναν άνθρωπο στο πλάι σου να σε στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί. Θέλεις να μιλήσεις, να ανοίξεις την καρδιά σου, να βγάλεις από μέσα σου ό, τι σε πνίγει; Θέλεις να φωνάξεις για να ξεσπάσεις; Ο φίλος θα έρθει κοντά σου, θα σε ακούσει και θα δεχτεί τις κραυγές σου, χωρίς καν να διανοηθεί να βάλει ωτοασπίδες. Θα γίνει στήριγμα, κυματοθραύστης, ό, τι κρίνεται αναγκαίο προκειμένου εσύ να νιώσεις καλύτερα, προκειμένου να αισθανθείς ασφάλεια. Κι όταν βγάλεις ό, τι κρύβεις στα βάθη του είναι σου, θα κάτσει μαζί σου και θα καταστρώσει σχέδια ώστε να αντιμετωπίσεις την όποια δυσκολία. Εν κατακλείδι… Κάποιοι νομίζουν πως φίλος είναι όποιος τρέξει μαζί τους στο μπαράκι για να πούνε δυο μπούρδες… ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Είναι αυτός που θα σε μαζέψει από το μπαράκι προτού γίνεις κουνουπίδι, θα σου φτιάξει έναν σκέτο καφέ να συνέλθεις & θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα ώστε να μη χρειαστεί ξανά να γίνεις χώμα νομίζοντας πως είσαι μόνος… |
Μπορεί ανοίγοντας τη σελίδα σου στο facebook ή όποιο άλλο site κοινωνικής δικτύωσης να βλέπεις τον αριθμό των «φίλων» σου να αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Μπορεί κάθε τόσο να λαμβάνεις προσκλήσεις για να παρευρεθείς σε διάφορες εκδηλώσεις και σ’ αυτές να γνωρίζεις άλλα άτομα. Παρ’ όλα αυτά, όμως, τις περισσότερες στιγμές μένεις πάλι μόνος, νιώθοντας πως δεν έχεις κανέναν φίλο να μοιραστείς μαζί του ό, τι σε βασανίζει, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να είναι απλά μέρος ενός συνόλου. Έτσι φτάνουμε στο γεγονός ο απλός «γνωστός» να έχει την ίδια αξία με το «φίλο», με αποτέλεσμα η έννοια του τελευταίου όρου να έχει παρερμηνευθεί τελείως.
Πολλές φορές έχω βρεθεί σε συζητήσεις όπου οι περισσότεροι κοκορεύονται για τις γνωριμίες τους. «Πήγα τις προάλλες στα εγκαίνια του τάδε ρεστοράν, γνώρισα τον υπεύθυνο, κολλήσαμε αμέσως και γίναμε φίλοι. Ό, τι χάρη του ζητήσω, είναι στη διάθεσή μου.» Άντε τώρα να εξηγήσεις πως προκειμένου να του φέρει πελάτες στο μαγαζί, ο υπεύθυνος είναι ικανός να του κάνει και αέρα την ώρα που απολαμβάνει το φαγητό ή το ποτό του. Με λίγα λόγια, ο υπεύθυνος είναι οπαδός του «δούναι και λαβείν» και θα ρίξει μαύρη πέτρα αν κάποιες από τις καινούριες του φιλίες αποδειχθούν κατώτερες των προσδοκιών του. Επίσης είναι άξια προσοχής η ευφορία που νιώθουν ορισμένοι όταν κατακλύζονται από προσκλήσεις σε πάρτυ, συγκεντρώσεις, συναυλίες. Ελλείψει αυτοπεποίθησης, πασχίζουν να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί και τρέχουν από event σε event. Για να μην αναφερθώ στις επικείμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ξαφνικά άνθρωποι που είχες να τους δεις κάτι χρόνια, βρίσκουν το τηλέφωνό σου και σου μιλάνε σα να μην πέρασε ποτέ αυτό το διάστημα επικοινωνιακής αδράνειας. Επικαλούνται τις «παλιές καλές εποχές», τότε που κάνατε κοπάνες από το σχολείο ή πίνατε καφέδες στο κυλικείο της Σχολής και σε καλούν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, ενώ μάλιστα υπόσχονται να σου πραγματοποιήσουν όποια επιθυμία, λες κι είναι το τζίνι του λυχναριού. Ας μην είχαν την ανάγκη του…. σταυρού σου και θα σού ’λεγα αν θα προσπαθούσαν καν να επανακτήσουν την επαφή μαζί σου! Πάμε τώρα σε μία άλλη κατηγορία: εκείνη που ναι μεν έχεις λίγους καλούς φίλους, με τους οποίους, όμως βρίσκεσαι μόνο σε χαρές και πανηγύρια. Μιλάτε μεν αραιά και πού στο τηλέφωνο (αυτό εν μέρει δικαιολογείται, λόγω των τρελών ρυθμών της ζωής του σήμερα), αλλά βρίσκεστε σε γιορτές, γάμους, βαφτίσεις, άντε και σε κανένα Χριστουγεννιάτικο πάρτυ. Ναι μεν χαίρεσαι που τους βλέπεις ξανά, αλλά πάλι νιώθεις πως κάτι λείπει. Και θα σου πω αμέσως τι είναι αυτό, θέτοντας την εξής ερώτηση: πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες έναν φίλο σου τηλέφωνο για να του πεις πως κάτι σε απασχολεί; Πότε ένιωσες τελευταία την ανάγκη να βρεθείς με κάποιον όχι για να καλαμπουρίσεις, αλλά για να μοιραστείς μαζί του ένα βάρος; Εντάξει, το να βγεις ή να μιλήσεις με έναν φίλο σου και να κάνεις πλάκα σίγουρα προσφέρει μια κάποια ανακούφιση. Είναι, όμως, παροδικό. Στο τέλος της συνάντησης, καταλήγεις να γυρίσεις σπίτι, το όποιο βάρος κουβαλάς συνεχίζει να σου πλακώνει το στήθος, νιώθοντας πάλι πως είσαι μόνος, αφού το χέρι βοηθείας που κατά βάθος αποζητάς σου προσέφερε μόνο μερικά σφηνάκια… Έχουμε φτάσει σε μία εποχή όπου η φιλία μπλέκεται με την ικανότητα του καθενός στις δημόσιες σχέσεις ώστε να γίνουμε κοινωνικά αρεστοί. Ακόμη, εξαιτίας των αποπνικτικών συνθηκών της καθημερινότητας, έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε πως μπορούμε να βλέπουμε αγαπημένα μας πρόσωπα μόνο σε γλέντια. Έχουμε ξεχάσει πώς είναι η αίσθηση του να έχεις έναν άνθρωπο στο πλάι σου να σε στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί. Θέλεις να μιλήσεις, να ανοίξεις την καρδιά σου, να βγάλεις από μέσα σου ό, τι σε πνίγει; Θέλεις να φωνάξεις για να ξεσπάσεις; Ο φίλος θα έρθει κοντά σου, θα σε ακούσει και θα δεχτεί τις κραυγές σου, χωρίς καν να διανοηθεί να βάλει ωτοασπίδες. Θα γίνει στήριγμα, κυματοθραύστης, ό, τι κρίνεται αναγκαίο προκειμένου εσύ να νιώσεις καλύτερα, προκειμένου να αισθανθείς ασφάλεια. Κι όταν βγάλεις ό, τι κρύβεις στα βάθη του είναι σου, θα κάτσει μαζί σου και θα καταστρώσει σχέδια ώστε να αντιμετωπίσεις την όποια δυσκολία. Για να καταλήξουμε... Κάποιοι νομίζουν πως φίλος είναι όποιος τρέξει μαζί τους στο μπαράκι για να πούνε δυο μπούρδες… ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Είναι αυτός που θα σε μαζέψει από το μπαράκι προτού γίνεις κουνουπίδι, θα σου φτιάξει έναν σκέτο καφέ να συνέλθεις & θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα ώστε να μη χρειαστεί ξανά να γίνεις χώμα νομίζοντας πως είσαι μόνος… | <><><>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου